Persoonlijk verhaal: Corona-training

Heel lang geleden, ergens in september vorig jaar, heb ik voor het laatst nog kunnen hardlopen in groepsverband bij LONU. Bij de warming up van de training een knie een beetje verdraaid: “Ach, zal wel een onwillig spiertje zijn, pijntjes horen er nu eenmaal bij als je wat ouder wordt, gewoon aan de training beginnen, dat loop ik er wel uit”, dacht ik. Dus niet. Een paar kilometer gelopen en tot de conclusie gekomen dat het misschien toch wel verstandiger was om weer richting clubgebouw te gaan. Dank je wel, Anne, dat je me daarbij gezelschap hield. ’t Was dus geen spiertje, want de volgende dag kon ik geen stap verzetten, dus de krukken maar weer van stal gehaald. Bleek het uiteindelijk een probleem met een peesaanhechting te zijn. “Daar ben je wel even zoet mee”, aldus fysiotherapeut Roel. Dat klopte en ondanks de ansichtkaart die ik namens trainers, bestuur en alle LONU-leden ontving met de tekst “We missen je” (dank je wel nog, Annette) was ik begin maart eindelijk zover om weer eens te gaan hardlopen.

Eerst maar eens Plan A volgen: niet als een kip zonder kop weer een training starten van een uur bij LONU, maar voorzichtig zelf eens lopen. Allemachtig, wat een ellende was dat: dan kom je erachter dat je na een half jaar niets doen na een paar honderd meter al total losss bent, geen conditie meer hebt en met veel moeite 2 kilometer haal. Ai, morgen maar weer proberen. Niet veel beter. Op deze manier een weekje lang dagelijks niet verder dan die 2 kilometer gekomen. Zo kan ik nooit terug naar LONU. En toen kwam de Corona crisis.

Dat vereist een Plan B. Toch maar proberen om een wat langere afstand te lopen en op te bouwen. Niet meer elke dag, maar om de dag. En zowaar via een opbouw van rondjes van 2,6 – 3,0 – 3,6 – 4,2 is het gelukt de afstand te kunnen uitbreiden tot 5 kilometer. Maar goeie dag, wat kost het een moeite om de discipline op te brengen om in je uppie te gaan lopen, meestal ’s morgens vroeg. En echt vlotjes gaat het niet.

Er moet een Plan C komen en ik moet Annette of Jeroen toch maar eens vragen hoe ik een betere conditie kan krijgen en de afstand weer naar mijn gewenste afstand van 10 kilometer kan krijgen. Alleen duurloop is geloof ik niet de juiste manier, maar wat dan wel? Tijd genoeg om er onder het hardlopen over na te denken. Je hebt toch geen aanspraak.

Na mijn niet uitgevoerde Plan C kwam ik tot Plan D. lk weet, het is als vloeken in de kerk voor een LONU-lid, maar ik heb het toch maar gedaan: oortjes in en wat opzwepende muziek op mijn iPhone gezet. Muziek lekker hard aan, blik op oneindig en gaan met die banaan. Mwa, om nou te zeggen dat ik nu over de weg vlieg is ook overdreven, maar een beter plan heb ik momenteel ook niet voor een fatsoenlijke individuele Corona-training die nog tot minstens 20 mei moet gaan duren. Of heeft wellicht één van jullie een goed idee? Dat ga ik dan Plan E noemen. Kom maar op.

Tot die tijd: Be Strong, Stay Safe

Met sportieve groet,

Jaap Riet

2 gedachten over “Persoonlijk verhaal: Corona-training

  • 24 april 2020 om 18:38
    Permalink

    Volhouden Jaap, dan komt het waarschijnlijk wel weer goed. En hopelijk na de zomer weer volop meer trainen ‍♂️

    Beantwoorden
  • 29 april 2020 om 07:51
    Permalink

    Zoek een aantrekkelijke omgeving om te lopen, anders dan je gewend bent. Desnoods met de fiets of auto ernaartoe. Het kan voorkomen dat je het lopen als corvee gaat beschouwen.
    Succes!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *